Uzun bir süre, Eifel “Prusya Sibirya” olarak kabul edildi – Sıkıcı kol kaldı. Bugün, bölge sakinleri popüler bir tatil bölgesine dönüşen anavatanlarından kendinden emin ve gurur duyuyorlar. İle sevgi beyanı.
“Nereden geliyorsun? Eifel'den? Aha, nerede olabilir?” Otuz yıldan az bir süre önceydi, çünkü cumhuriyetin geri kalanında Eifel'in durumunu yaklaşık olarak tanımlamak için her zaman çok uzağa gitmek zorunda kaldınız: “Aachen, Köln, Koblenz ve Trier'in ortasında.”
Bu yüzeysel sıralama genellikle yardımcı oldu. Şehirler biliniyor. İmparator Karl'dan, Karnaval'dan, Alman Eck'ten, 19 Porta Nigra'dan. Arada hala bir şey olması hiç birini rahatsız etmemişti.
Bugün pozisyonun bu açıklaması pek gerekli değildir. Bu arada, her akşam hava haritası televizyonda önemli ölçüde daha küçük hale geldi ve ülkemizin en batı ipuçlarından biri olarak, Eifel neredeyse her zaman bahsediliyor.
Sonuçta Atlantik havası Almanya'ya süpürülüyor ve derin basınç alanlarının hızla değişen sıcak ve soğuk cepheleri genellikle onu oldukça çalkantılı hale getiriyor. Eifeler neredeyse her zaman önce buluşur. Daha önceki zamanlarda, sadece evlerin hava sayfalarının değil, aynı zamanda arabaların ebedi tabaklarla kaplandığı alay edildi.
Eifel sarhoş bir ülkeydi
“Eifel buradan başlıyor mu?” Biraz yükselen arazide olan arabası ile bir köyde duran bir gezgin alıntı. “Ama hayır!”, Gri saçlı kadın Smock Apron'da yanıtladı ve işaret parmağını uzattı. “Bir köye devam etmelisin!” Aynı şey bir sonraki ve köyün yanında. Ve ayrıca bir sonraki ama bir.
Sürücünün tüm Eifel'i fark etmeden geçmesi oldukça mümkündür. Daha önce böyle bir şey yapabilirsin. Sadece Eifel'e ait olmak istemedin. Bölge bir şeydi ama Olacak Yer.
Daha az gurur verici başlık “Prusya Sibirya” ı ödüllendirilmişti. Tüm yıl boyunca soğuktu ve uzun kış bazen Haziran ayına kadar karlıydı. Kayalık topraklar, yıkıcı yanlış ateşler ve büyük kıtlıklar, 19. yüzyılın ortalarında muazzam göç dalgalarına yol açtı. Eifel'i çıplak ihtiyaçtan çıkardın.
Koblenz'den bir yayıncı ve tarihçi olan Johann Joseph Görres, 19. yüzyılın ortalarında bir yayıncı ve tarihçi olan Johann Joseph Görres, “Derin Eifel nüfusunun büyük kısmı, yapışkan cildin kemiklerinde, yapışkan cildin kemiklerinde, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, yapışkan ciltlerin kemiklerinde sürünüyor” diyor.
Muhtemelen bununla neredeyse hiç abartmadı, çünkü Eifel birçok yönden dövülmüş bir ülkeydi. Doğanın yok etmediği insan insanları Madig yaptı. Otuz yıllık savaşta ve XIV Louis savaşlarında, yıkıcı zamanlar yaşanmıştı, tepeler aslında cevher madenciliği ve metal eritme lehine ülke çapında bir ormansızlaşma nedeniyle dövüldü.
Buna ek olarak, miras yasası, sadece birkaç nesil boyunca çoğunlukla sayısız mirasçı arasındaki tüm mülkiyeti, yönetimi neredeyse değerli olmayan daha küçük araziler haline getiren gerçek bölünme ile geldi.
Bu bağlamda, artık iki dünya savaşı ve ilgili savaş sonrası dönemde ihtiyaç hakkında konuşmak zorunda değildir. 1840 ve 1914 yılları arasında Eifelheimat'larını birkaç büyük göç dalgasında terk eden on binlerce kişiydiler. O zamanlar haritadan kayboldu.
En yüksek dağdaki İmparator için bir kule
Esas olarak Protestan hükümetinin güçlü Katolik “Prusya fakir evine” coşkulu bir sevgi ile tam olarak karakterize olmaması, “Eifel harika bir av alanıdır, insanların burada yaşadığı sadece bir utanç” diyen İmparator Wilhelm, atfedilir. Diğer kaynaklarda, bir avcılık vesilesiyle bu Sothe'de taşınan oğlu Veliaht Prens Friedrich Wilhelm'den bahsediliyor.
Yürütme katından böyle bir yanılgıya rağmen, üzüntü dolu bir şekilde burada yaşayan insanlar, imparatoru gümüş düğünü vesilesiyle en yüksek dağda dikti.
Ona, sert miktarlarda altın yaprak, 24 milyon mozaik taş ve şehrin ilk elektrik ışığı kullanarak Gerolstein'da muhteşem bir Evanjelik Kurtarıcı Kilisesi inşa ettiler. Monarch, 1913'te kendi treniyle ve büyük çevre ile açılışa gitti.
“Köln'de geçiyoruz”
Kronenburg'da yaşayan film yapımcısı Dietrich Schubert, bir yıl boyunca makyaj yapmadan gözlemlenen 1544'ten kozmograf Sebastian Münster'den bir alıntıdan ödünç alınan 1986'dan itibaren büyüleyici belgesel “A Uzman Rauh Land” de kar yağışı içinde bir yıl boyunca ve tamamen romantik tarımsal yaşam olmadan gözlemlendi.
1987'deki ilk yayınında filmi büyük öfkeye neden oldu. Turizmçiler dişleriyle uluydu ve süründüler ve ARD'yi sert ölçekli harflerle semptomlara hapsettiler. Eifel'in olumlu bir görüntüye ihtiyacı var, bu yüzden talep ettiler.
Schubert'in motifleri bilinir ve ona evlat edinilen evi pahasına kendini profilleyen ve Eifeler'i geriye doğru gösteren bir tür yuva eşiği olarak kabul edilir. Ancak bugün filme bakarsanız, bunu olduğu gibi deneyimleyin: hoş bir seyahat olmadan dürüst bir portre -fluffy -evade çizimi, iklimsel zorlu bir bölgenin nüfusunun performansına bir yay.
Memleketim Euskirchen'in sakinleri bile şu anda plaj komşusunu açıklamayı sevdiler: “Köln'den çıkıyoruz” ve 1962'den itibaren “Kohlhiesel'in kızları” filminde, bir fabrika karısının Sızdıran Swiss emlak fiyatları göz önüne alındığında bir sahne var: “Eifel'de inşa edemezseniz.”
Yoksulluk, geciktirme ve araziye uzun bir süre bölgeye karşı sorumlu. Ama tüm bunlar tarih. Eifel'i hala dünyanın göbeği olarak adlandıramazsınız, ancak geç arkadaşım ve meslektaşım, suç yazarı Jacques Berndorf, unutulmaz bir cümle şekillendirdi: “Eifel dünyanın en güzel kıçı.” Bu tür özlü ifadeler, bölgenin imajının cilalanmasına yardımcı olmuştur. Ünlü, olmaktan başka bir şey yok…
Bugünlerde sağlıklı bir benlik güvenini önemsiyorsunuz. Eifel, bu samimi bir şekilde son derece popüler bir tatil bölgesine dönüştü. Ve bugün Düz Ülkeler Hatta bugün geniş bir şekilde iddia ediyor: “Burada bizimle Eifel'in kapısı!” Sizi inanca bırakıyoruz. Jönne yapabilirim.
Metin, Ralf Kramp, Piper Verlag, 224 sayfa, 16 Euro, piper.de tarafından yayınlanan “Eifel için Kullanım Talimatları” nın bir alıntısıdır.
“Nereden geliyorsun? Eifel'den? Aha, nerede olabilir?” Otuz yıldan az bir süre önceydi, çünkü cumhuriyetin geri kalanında Eifel'in durumunu yaklaşık olarak tanımlamak için her zaman çok uzağa gitmek zorunda kaldınız: “Aachen, Köln, Koblenz ve Trier'in ortasında.”
Bu yüzeysel sıralama genellikle yardımcı oldu. Şehirler biliniyor. İmparator Karl'dan, Karnaval'dan, Alman Eck'ten, 19 Porta Nigra'dan. Arada hala bir şey olması hiç birini rahatsız etmemişti.
Bugün pozisyonun bu açıklaması pek gerekli değildir. Bu arada, her akşam hava haritası televizyonda önemli ölçüde daha küçük hale geldi ve ülkemizin en batı ipuçlarından biri olarak, Eifel neredeyse her zaman bahsediliyor.
Sonuçta Atlantik havası Almanya'ya süpürülüyor ve derin basınç alanlarının hızla değişen sıcak ve soğuk cepheleri genellikle onu oldukça çalkantılı hale getiriyor. Eifeler neredeyse her zaman önce buluşur. Daha önceki zamanlarda, sadece evlerin hava sayfalarının değil, aynı zamanda arabaların ebedi tabaklarla kaplandığı alay edildi.
Eifel sarhoş bir ülkeydi
“Eifel buradan başlıyor mu?” Biraz yükselen arazide olan arabası ile bir köyde duran bir gezgin alıntı. “Ama hayır!”, Gri saçlı kadın Smock Apron'da yanıtladı ve işaret parmağını uzattı. “Bir köye devam etmelisin!” Aynı şey bir sonraki ve köyün yanında. Ve ayrıca bir sonraki ama bir.
Sürücünün tüm Eifel'i fark etmeden geçmesi oldukça mümkündür. Daha önce böyle bir şey yapabilirsin. Sadece Eifel'e ait olmak istemedin. Bölge bir şeydi ama Olacak Yer.
Daha az gurur verici başlık “Prusya Sibirya” ı ödüllendirilmişti. Tüm yıl boyunca soğuktu ve uzun kış bazen Haziran ayına kadar karlıydı. Kayalık topraklar, yıkıcı yanlış ateşler ve büyük kıtlıklar, 19. yüzyılın ortalarında muazzam göç dalgalarına yol açtı. Eifel'i çıplak ihtiyaçtan çıkardın.
Koblenz'den bir yayıncı ve tarihçi olan Johann Joseph Görres, 19. yüzyılın ortalarında bir yayıncı ve tarihçi olan Johann Joseph Görres, “Derin Eifel nüfusunun büyük kısmı, yapışkan cildin kemiklerinde, yapışkan cildin kemiklerinde, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, sarı, yapışkan ciltlerin kemiklerinde sürünüyor” diyor.
Muhtemelen bununla neredeyse hiç abartmadı, çünkü Eifel birçok yönden dövülmüş bir ülkeydi. Doğanın yok etmediği insan insanları Madig yaptı. Otuz yıllık savaşta ve XIV Louis savaşlarında, yıkıcı zamanlar yaşanmıştı, tepeler aslında cevher madenciliği ve metal eritme lehine ülke çapında bir ormansızlaşma nedeniyle dövüldü.
Buna ek olarak, miras yasası, sadece birkaç nesil boyunca çoğunlukla sayısız mirasçı arasındaki tüm mülkiyeti, yönetimi neredeyse değerli olmayan daha küçük araziler haline getiren gerçek bölünme ile geldi.
Bu bağlamda, artık iki dünya savaşı ve ilgili savaş sonrası dönemde ihtiyaç hakkında konuşmak zorunda değildir. 1840 ve 1914 yılları arasında Eifelheimat'larını birkaç büyük göç dalgasında terk eden on binlerce kişiydiler. O zamanlar haritadan kayboldu.
En yüksek dağdaki İmparator için bir kule
Esas olarak Protestan hükümetinin güçlü Katolik “Prusya fakir evine” coşkulu bir sevgi ile tam olarak karakterize olmaması, “Eifel harika bir av alanıdır, insanların burada yaşadığı sadece bir utanç” diyen İmparator Wilhelm, atfedilir. Diğer kaynaklarda, bir avcılık vesilesiyle bu Sothe'de taşınan oğlu Veliaht Prens Friedrich Wilhelm'den bahsediliyor.
Yürütme katından böyle bir yanılgıya rağmen, üzüntü dolu bir şekilde burada yaşayan insanlar, imparatoru gümüş düğünü vesilesiyle en yüksek dağda dikti.
Ona, sert miktarlarda altın yaprak, 24 milyon mozaik taş ve şehrin ilk elektrik ışığı kullanarak Gerolstein'da muhteşem bir Evanjelik Kurtarıcı Kilisesi inşa ettiler. Monarch, 1913'te kendi treniyle ve büyük çevre ile açılışa gitti.
“Köln'de geçiyoruz”
Kronenburg'da yaşayan film yapımcısı Dietrich Schubert, bir yıl boyunca makyaj yapmadan gözlemlenen 1544'ten kozmograf Sebastian Münster'den bir alıntıdan ödünç alınan 1986'dan itibaren büyüleyici belgesel “A Uzman Rauh Land” de kar yağışı içinde bir yıl boyunca ve tamamen romantik tarımsal yaşam olmadan gözlemlendi.
1987'deki ilk yayınında filmi büyük öfkeye neden oldu. Turizmçiler dişleriyle uluydu ve süründüler ve ARD'yi sert ölçekli harflerle semptomlara hapsettiler. Eifel'in olumlu bir görüntüye ihtiyacı var, bu yüzden talep ettiler.
Schubert'in motifleri bilinir ve ona evlat edinilen evi pahasına kendini profilleyen ve Eifeler'i geriye doğru gösteren bir tür yuva eşiği olarak kabul edilir. Ancak bugün filme bakarsanız, bunu olduğu gibi deneyimleyin: hoş bir seyahat olmadan dürüst bir portre -fluffy -evade çizimi, iklimsel zorlu bir bölgenin nüfusunun performansına bir yay.
Memleketim Euskirchen'in sakinleri bile şu anda plaj komşusunu açıklamayı sevdiler: “Köln'den çıkıyoruz” ve 1962'den itibaren “Kohlhiesel'in kızları” filminde, bir fabrika karısının Sızdıran Swiss emlak fiyatları göz önüne alındığında bir sahne var: “Eifel'de inşa edemezseniz.”
Yoksulluk, geciktirme ve araziye uzun bir süre bölgeye karşı sorumlu. Ama tüm bunlar tarih. Eifel'i hala dünyanın göbeği olarak adlandıramazsınız, ancak geç arkadaşım ve meslektaşım, suç yazarı Jacques Berndorf, unutulmaz bir cümle şekillendirdi: “Eifel dünyanın en güzel kıçı.” Bu tür özlü ifadeler, bölgenin imajının cilalanmasına yardımcı olmuştur. Ünlü, olmaktan başka bir şey yok…
Bugünlerde sağlıklı bir benlik güvenini önemsiyorsunuz. Eifel, bu samimi bir şekilde son derece popüler bir tatil bölgesine dönüştü. Ve bugün Düz Ülkeler Hatta bugün geniş bir şekilde iddia ediyor: “Burada bizimle Eifel'in kapısı!” Sizi inanca bırakıyoruz. Jönne yapabilirim.
Metin, Ralf Kramp, Piper Verlag, 224 sayfa, 16 Euro, piper.de tarafından yayınlanan “Eifel için Kullanım Talimatları” nın bir alıntısıdır.
